Iyi Geceler ve Gunaydin

Hiç bir sey anlatmadan da çok sey anlatirsin sen demisti, beni en iyi taniyanlardan biri. 

Ve blogcu. Comu da sayarsak toplamda 20 yildir sanal dunyada ve oncesinde yazmayi ogreneliberi her alanda yazan biri olarak en iyi rahatlama yontemi elbette kalemle kurulan bağda sakli benim için.  Onca sey oluyorken, kendim icin bir sey yapmak dendiginde iste buldum burdayim kendi alanimda derin nefesler alip hayata daha da saglam tutunabilirim dedigim yer tam burasi. 

Neyse simdilik uyuma zamani. Sabah minnosum erkenden beni ister yanina. Gözü acmak yetmez, akli da açik tutabilmek gerek sabahin nurunda. 

Iyi geceler. Güne güzel  baslatan sebepleriniz artarak çogalsin. 

Not(sadece bir kac gün, bir gün de olur tatile gitmek istiyorum. Isteme kisminda takili kaldim. Lütfen hedefe dönüstür ve beni oraya isinla Allahim.) 

Çocuklar

 Diyorlar ki bir "çocuğa" bu kadar değer verip, bağlanma. Hayir yani görülmüs sey değil sendeki. Her ne olursa olsun vazgecmiyorsun. Biraz da kendini düsünür müsün? 

Sadece kendimi dusunerek yasayabilenlerden olmadim hic bir zaman. Oyle olsaydim da yine ayni tutumda olurdum, hayatimdaki tum cocuklar icin. Cunku beni sadece onlar kosulsuz seviyor, kabul ediyor, yeri geliyor bağrina basiyor. Boyle tatli sevilebilmek, saygi ve her halinle kabul gorebilmek herkese nasip olmuyor saniyorum ki elestiriliyorum cok cok uzun zamandir. Önemli mi hiç değil. Tek önemsediğim o "çocuk" kalplerinde yer etmeye layik goruldugum. Allah eksikliklerini gostermesin. Zira düsünmek bile büyük delilik. 

Sarilmanin Gucu

 Bir kere de yazmaya basladi mi insan, durmuyor kalem... Ya da bende bir çalcenelik var ki bahane ariyorum :) 

Neden epeydir yazmiyorsun dedi? 

Verecek cevap bulamadim. Verdigimden aldigim cevabi da uzerine katinca mecburen yine yeniden dans etmeli kelimeler. 

Tam da insanlarin en cok kendi planlarini onemsemeleri cok normalken sadece kendi planlarini onemsediklerini farkettigim ve beni de gor diye diye pesinden dolandigim bir gunde ve tabi ki o gunun sonunda bile bir sey degismeyince, yazmak her zamankinden daha onemli hal aliyor. Ve baskaca da bir care kalmiyor. Bu cumleyi yazarken hala bir care aradigima kiziyor, caresizligimin iki yanagindan bir alnindan opup kocaman sariliyorum. Sarilmak cok iyi gelir. Umudunuza sarilin, hayallerinize, hedeflerinize ve sizi iyi hissettirenlere sarilin. Sahi ben ne zaman sana sarildim? Bana kollarini acar misin? 

Yazmamanin Agirligini Hafifletme Cabasi

Yazmadikca yazamiyor da insan. Yazmamaya alisamiyor da ote yandan. Ve bir diger taraftan; yazsam dokulecegim, dilim dokulurken kalbimin sokulmesinden geri durmak isterim. Oyle ki anlasilmasin ne hissettigim. Yasananalari herkes gorur ama hissetmek seni cok icten, tum her halinle sevenlerin isi. Yoksa oyleleri susmayi ogreniyor, soguk kanlilikla yasayip geciyor insan; hislere takilmadan. Ee o zaman yazmaya ne hacet. Hep ayni cumleleri mi kuralim? Anlatip anlatip nerelere varalim? Varmayi umalim da husrana mi ugrayalim? Bir yerlerde benzer hislere denk gelip birlikte mi cogalalim? 

Cogaldikca benzer kalpler, buyur ayni duygular ve hisler. Gerek var mi sahi? 

Bilmem ki. 

(Telefondan yazdigimdan ve bu telefonun klavyesini henuz cozemedigimden harfler farkli cikiyor affola)